... heshtja eshte me e forte...
fresk. te tjere qe kerkojn reflektim e te tjere qe kerkojne fresk.
Turbullira çudira ndarje ndarje ndajre mbas nje bashkimi dhe nje bashkimi.
Te tjere qe kerkojn te largohen nga burgu qe vete nuk duan te dalin prej tij. Deshirat bien ndesh me deshirat, dhe kur njera triumfon del me sukses tjetra ne heshtje mbetet dhe plazmohet.
Heret a vone, po a do te me gezoj apo perlot kjo deshire qe kam. Po a do te me kenaq apo do te me kenaq?
Po ato tragjedite e medha te jetes se te tjereve qe te verviten ne koke a do ta bejne jeten te lumtur apo thjeshte do te jene enderra te tmerrshme qe kur zgjohesh te sjellin lumturi, qe te vij kjo, duhet te zhdukesh lumturine qe ke tash. Ende pa shkulur floket ne erresiren e ndricuar prej llambes. Llamburiste tha. Hiret e nje lumturie te perkryer te lakmueshme te pa shoq verviten ne ajrin e nje toke shterpe te gjelberuar me topa lulesh qe si njeh, po thjesht i ke ngren. Imazhe njerezish qe i ngjajne njerezve te tjere bij. Zerot verviten si te ishin bresher mbi qiellin gri.
tham, qe jeta eshte me e perkryer saç e mendojme ne. parazitat e vetedijes fantazmojne nen ndergjegje duke u tallur e perpelitur pergjeruar e shtuar dozen e pa sigurise, Zor. reja e hidhur e hidherimit len gjurme tek sa mer rrugetimin e zakonshem ne shpirtin tim. Vegime te largeta fill mbas harreses. nuk nuk meriton te shkoj aq larg sa te kujtoj pendimet, di dosje te mbyllura pas revizjonimit te gjat. Ne Pellgje distancash marramendese lahet egoja ime molekul. Kujtohem, se dikur varre te largeta kerkoja te ringjallja elementet ti beja te miat. Mallkimet e nenave bejne te vuajne nenat qe skan me pike sherim-shpetimi. Kur ja, zhgenjime te asaj çka mendoje te kishe pushtet, shkaterrim total mjerim turp vrer. Paraliza me mir te mos kish qen, aspak te mos kish qen. Paranteza e nje zagushie, nje e ardhme plot ftohte dhe bresher gushti. Nuk mund te kalosh castet e lumturise duke pritur hidherimin çast me cast. Mund te vij sot, po mund te vij dhe mbas 21viteve, ku i dihet, jeta eshte e gjat per disa. Rinia shpresa. po kur vdes shpresa? Fuqia forca koha e njerezve te vecante qe i njeh ose jo. Me vjen keq. Po s’te lejoj te verdallesh, te endesh, te kapesh te shkeputesh e te mos keputesh. Te me heshtesh te me maresh te me rrembesh e tallazesh rrotullosh e hedhur pertej kthetrat te ti ngul mishin te ta rrjep dhembet thell ti lag e gjakun helm ta bej grifsh per ty do te behem hajde në guxo! Karamele koklavitur, parandjej per ty nje kob. Me sy do qash po me mendje te ndritur çast me çast do me shikosh. Perpelitesh perbin me zjarr thlle thelle neper endje, psheretim e zhgarravitur si te vij e fus ne mendje. Kur e ngrite mendjen e madhe, paqetove si sorkadhe, bere mund te me mberrish re ne pus porsi nje bish. Re ne pus siç bie nje gjethe me mberrite me vure zjarr ngazellimin ti ma solle pastaj ngele pa asnje mall. Thellesite e mendjes plot, here zhytem here rri ne breg, por misteret s’mi tregove rri e heshtur se skane vlere. Po une nuk jam si ti, kur e dua ja arrij. Bieri shkurt e bieri heshtur, an e mban ne gjum te zi. Si ti qe thelle jetove, si ti qe lakmove buzet helm por flori i shkrire ne enderr ne tymnaj ne kujtimet trronditese pa shprese veç nese permbyset bota atehere do tja arri. Une e di qe ke zili, se po te dua ja arri, ja arri te shemb gjithe boten me nje fjale te bindur fort, arrij nga jeta ta qis kete zi. Nuk e dua lumturine, nuk dua ne endrra te realizohem, veç me ardh dita e gjykimit veç mbas saj mund te zgjohem. A e din se sa pak di.
p.s: ngjarje e vertete
vkma