Ibrahim 3. Ata qe i japin per paresi jetes se kesaj bote ndaj botes tjeter. Te jetosh per ahiretin, ketu ne toke. Te kesh ne mende kopshtet e pafundme te xhennetit, te cilat me gjuhen tende i mbjell. Te jesh nje bujk i mire. Te dish sekretet e tokes se ku fara mbin me e shendoshe, me çveper, ne çkohe... Me ndihmen agronomit i cili te jep keshillat per nje mbiellje te sakte, te kujdesshme, sa i ndritur Profeti yn. Ti te arrish kopshtin tend ne Firdeus apo Adnan. Te ndertosh dunjane per te arritur ahirretin. Muslimani jeton me zemer, me mend, me shpirt e me çdo qelize te trrupit te tij. Ka jete, ka pergjegjesi, ka dite te veshtira qe e presin. Eshte varri qe nje dite do te kalbet ne te, eshte mahsheri, misteri i egzistences se tij-cfardo te thote ate dite-cfar do t’i thuhet ate dite... Mbyll syte fort dhe imagjinon vetem ate çka vjen pas, uron per vete Xhennetin e ne shpirt justifikohet se ka qene i sinqert ne adhurim, e njerez jemi Allahu e din qe ne gabojm, O Zot na fal nese harrojme ose gabojme… Perse njeriu ka tendence te mendoj se ajo qe ka, kurre nuk do te mbaroje, kurr nuk do te rresht se ekzistuari?! A mos eshte shpirti qe flet? Ajo qenie e perjetshme qe banon brenda nesh? Kur don nje gje me shpirt don ta mbash me vete aq sa shpirti te ekzistoj. Por shpirti eshte pa fund,kurse ne do ta kemi nje fund. Po a s’jemi me te te pa ndashem? Apo jo? Cfar sjell vdekja , ndarjen nga shpirti. Pra kush eshte zgjidhja? Ringjallja. Do te vij dita kur do te behemi toke,do te shkrihemi me te, lekura njome dhe e badhe do te behet e njomur, e erret dhè. Dhe shpirti jone drite. Çfar krijese e vetedijshme,i gjori njeri. E di se çben, e din se çe pret, i vetedijshem ,po ! E din ,nuk eshte mire ti lesh veprat per gjysem, te hecesh e te besh sikur vrapon. Se nje dit nuk i ngjan tjetres, asnje dite nuk ka caste te njejte, te tjerat jan thjesht iluzione optike, gabime nevralgjike te memorjes.

Hedhje pa parashut, nga realiteti posht

Ish nje kohe qe çdo gje qe shihja e beja pa ndjenje, sikur çka te kisha brenda te mos egzistonte. Ajo kohe kaloi, por me dukete se po rikthehet prap, perderisa jam duke e kujtuar. Ajo kohe, mbaj mend, i kisha vene trurit nje anestezi shume te fuqishme. Mendoj se nuk ka dhembje me te madhe se vetedijshmeria. Te dish qe po vuan. Ta perceptosh dhembjen e ta quash ate me emrin e saj. Kurse si at’here e si ne keto momoente trurit im ka leshuar lengje per te rikrijuar anestezine e dhembjes, perseri. Jam ne rregull, jam mire se po te isha e vetedijshme do te kisha vdekur nga dhembja. Po me mire do kish qene, mah? Ose ndoshta jo, gjithsesi, kur anestesia te ket kaluar (dhe dihet qe ajo nuk zgjat shume) nuk do te kete me gje ne trupin tim qe te mos dhemb, pra simbas meje me mire te qe te vdisja tani tek sa jam ne anestezi. Po nejse nuk varet prej meje. Gjithçka kalon, eshte e kote ta kerkosh vdekjen se ajo eshte e vetmja qe nuk vonohet ne takimin me ty, ne mos sot neser.

Fillim pazzoide

Dikur udhetoja neper mendime, neper kohera te shkuara, neper ditet e sotme, por nuk shkoja dot me larg. Jemi krijesa me nje fillim e me nje fund, por eshte Ai qe me kujdesje na mbikqyr. A shquhemi per memorje te shkurter? Me e shkurter se e atij qe mban mend gjithçka kjo eshte e sigurt.